İnsanları boş bir kuyuya atsan da döndüğünde sadece oradan onları çıkarıp tozlarını ve örümcek ağlarını temizleyip her birini önceki yerlerine koysan ve tekrar devam etseler hayata ya da sen sanki hiç olmamışsın (olmayacakmışsın) gibi yaşasalar. Beklentileri olmasa, senden yana hiçbir umutları, özlemleri...
Bazen elindeki şişeyi duvara fırlatasın geliyor değil mi? Ses tellerin parçalanıncaya kadar bağırasın, bir balyozu alıp eline etrafındaki bütün duvarları ortadan kaldırasın, tozun toprağın içinden çıkıp nereye gittiğini dahi bilmediğin bir uçağa bilet alıp gitmeyi... Ama sen yapamazsın, çünkü sen öyle biri değilsin. Yapma! Ne bekliyorlarsa onları ver. Şişeyi kırma! Yine kırıklarını elin kan içinde kala kala toplayacak olan sensin. Sen zarar veremezsin, otur götünün üzerine gidemezsin, gözün devamlı arkanda olduğu sürece...
.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder