İçesim var uzun zamandır ama şu ilaçlar izin vermiyor, ayık kafayla da sevemiyorum istanbul'u. Bi aptallık var üzerimde, koyacak yer bulamıyorum, yapıştı. Ya da ben bu kılıfımı buldum çıkarmak istemiyorum. Aslında o kadar çok yapacak işim var ki çok zamandır burada olmama rağmen. Sürekli erteliyorum nedendir ben bile bilmem (:
Şu son günler çok garip geldi özellikle de bu gün, biyopsi verirken sanki benim etimden parça almıyorlarmışcasına eğlenerek izlemem. öyle alıştım ki son iki haftadır hastanelere, barıştım sanırım kendileriyle(:
İlk defa kadıköy'de intihar eylemine tanık oldum. evet yakından tanık olunca garip oluyor insan, adamın ufak bi hareketin de sanki lunaparkta hızlı trene bindiğinde en tepeden aşağı inersin ya organların yer değiştir hissine kapılırsın öyle bir şey. Bizim milletimiz de enteresan aslında zira adamın biri " hehehe atlamaz bu herif, iddiaya bile girerim" demişti. Ne kadar ucuz bi insanın hayatı hakkında yorum yapmak. Acaba ne çıkardı o adamı çatıya, neye isyan etti bu kadar...