öyle garip ki sana olan aşkım, olsan da olmasan da tatmin etmiyor ruhumu, sanki içimdekileri anlattığımda sadece sen anlayabilecekmişsin gibi, daha fazlasını istiyorum, seninle yaşamak, seninle olmak.... insanlar yokmuş da sen varmışsın gibi...
bazen düşünüyorum sen olmasan nasıl olur diye beynim duruyor herşey bi sis perdesinin arkasında, birbirinden farklı senaryolar... bazen de seni düşünüyorum ben olmasam sen nasıl olursun diye işte orada kalıyorum belkilerle dolu cümleler boğazımda düğümleniyor. sendeki seni tanımasaydım daha kolay olur diye düşünüyorum

bazen isyan ediyorum sana, kendimce sen duymadan,haykırıyorum niye yoksun diye, seni istiyorum sadece konuşmasam bile yanında olmanın verecegi huzur ile
uyuyamıyorum, sabahında daha fazla uyumak daha fazla sensiz zamanı kendimce öldürmek adına. belki de bahanemsin ama bu bahanemi seviyorum...