Nasıl da koşturuyoruz oradan oraya, hiç beklemeden nefes almadan
Zamanı nasıl da boşuna tüketiyoruz olan biteni göremeden
Akşama dakika sayıyoruz ama yıllar geçince neden daha iyi değerlendirmedik diyoruz
Koşuşturmaca da o kadar çok boşluk bırakıyoruz ki, içini tozun pisliğin dolduğunu görüyoruz sadece.
Söylemeye bile cesaret edemediğimiz keşkeler başımızı döndürüyor
Düşündükçe erteliyor, erteledikçe umursamaz oluyoruz.
Kendimizi unutuyoruz...