Sürekli bi telaş var, dinlenirken bile devamlı düşünüyoruz dünü, bugünü, yarını...
Tüketim çılgınlığı dedikleri bu olsa gerek, sevgileri, acıları, üzüntüleri bile o kadar hızlı tüketiyoruz ki, hissedecek duygu bırakmıyoruz kendimize. bu da yetmiyormuş gibi, etrafımızdakilere aşılıyoruz bunu. herkes bize benzesin istiyoruz, sevmesin, üzülmesin, ağlamasın, hissetmesin. Bırakın bunları, en sevdiğiniz bile olsa acısın canı, son nefesini verir gibi "hissetsin".
Düştüğü zaman deşsin yarasını, çalışmayın geçirmeye, izi kalsın. Yıllar sonra baktığında onun acısına gülümsesin.