Ayna karşısında konuşan insanlardandım ben de bir zamanlar.
Sonra kendi kendime konuşmaya başladım, konuştukça kendimle savaştım.
En son yazayım dedim, yazdıklarımı şifreledim ama şifremi unuttum.
Şimdi çok iyi bir dinleyici oldum. İnsanlar var, çok fazlalar hem de.
Onlar anlatıyor dinliyorum, soruyor cevap veriyorum, kimseyi de yargılamıyorum.
Sanırım bu nedenle bana karşı dürüstler, en azından hayatlarından demetler sunduklarında.

Bazen ilişkilerinden bahsediyorlar. Aşkı, seksi, kavgayı, acıyı tek taraflı olarak gördüklerini görüyorum. Sevgilerini, nefretlerini bir tarafa yüklediklerini… Ne garip değil mi? Bunu yaratanların kendileri olduklarının farkında bile değiller… Kendileri dedim çünkü bunlar iki kişinin paylaştıklarıyla, yaşanmışlıklarıyla olur. Tabi bu benim naçizane fikrim. Her neyse ya, onlar da böyle zevk alıyorlar demek ki hayattan, bazıları acıdan üzüntüden de zevk alır, orası da tam bir ironi.
Çoğu zaman etrafımdakilere özellikle sevdiklerime bildikleri ama duymak istemedikleri cümleleri en fazla canlarını yakacak kelimelerle süsleyip beyinlerine kazınacak şekilde söylüyorum. İyi yapıyorum, evet evet kesinlikle. Hooop alkış bana (: